Ik ben Jaring
Boer, vader, ondernemer, coach, reiziger en nieuwsgierig naar hoe we ons leven eigenlijk leven.
Toen er iets begon te schuren
Ik ben opgegroeid tussen de koeien, het gras en de seizoenen. De boerderij werd mijn werk, mijn onderneming en lange tijd ook een belangrijk deel van mijn identiteit. Ik leerde er hard werken, ondernemen, verantwoordelijkheid nemen en doorgaan wanneer iets tegenzat. Daar was ik behoorlijk goed in.
Ik bouwde een bedrijf en een leven op dat van buitenaf goed klopte. Er was een boerderij, een gezin, werk, ambitie en genoeg te doen. Toch kwam steeds vaker de vraag voorbij: is dit eigenlijk nog het leven dat ík wil leven?
Niet of het succesvol genoeg was of dat ik het aankon. De ingewikkeldere vraag was of het nog bij me paste. Die vraag bleek niet alleen over mijn werk te gaan, maar ook over hoe ik leefde, relaties en vrijheid, mijn lichaam en de verwachtingen die we onderweg verzamelen over wie we zouden moeten zijn.
Mijn zoektocht
Van wilskracht naar levenskracht
-
Schouders eronder
Als iets moest gebeuren, dan gebeurde het. Ook bij Kamp van Koningsbrugge, waar ik fysiek en mentaal tot het uiterste werd uitgedaagd, was doorgaan mijn eerste reactie. Maar voelen wat er werkelijk in me omging? Dat vond ik een stuk lastiger.
-
Toen doorgaan niet meer genoeg was
Ik ontdekte dat je op wilskracht ontzettend lang kunt doorgaan, ook met iets wat eigenlijk niet meer bij je past. Ik kon veel aan, maar begon me steeds vaker af te vragen of ik nog wel deed wat ik werkelijk wilde.
-
Op zoek naar iets anders
Mijn zoektocht bracht me bij persoonlijke ontwikkeling, ademwerk, somatisch en systemisch werk. Ik ging werken met mannen, reisde en trok de bergen in. Langzaam begon ik bewuster te voelen wat er in mijn lichaam gebeurde.
-
Ook vertragen vraagt kracht
Ik ontdekte dat echte kracht niet alleen in doorzetten zit. Soms vraagt het juist moed om te vertragen, te voelen en je zachte kant te laten zien. Dat was voor mij een heel andere manier van omgaan met mezelf.
-
Levenskracht naast wilskracht
Mijn wilskracht is niet verdwenen, en dat hoeft ook niet. Ik leer steeds beter herkennen waar mijn energie zit, wat werkelijk bij me past en wanneer ik mezelf vooral aan het voortduwen ben. Nog steeds met moed, discipline en verantwoordelijkheid, maar vanuit een andere plek.
Uiteindelijk ben ik nog steeds boer
Hoe verder ik me verdiepte in mensen, hoe vaker ik terugkwam bij wat ik kende van het boeren. Groei verloopt niet lineair. Een periode van rust kan nodig zijn voor wat daarna ontstaat. En wie met natuur werkt, ontdekt vroeg of laat dat controle voor een behoorlijk deel een illusie is.
Dat is de rode draad in mijn werk: niet proberen een betere versie van jezelf te fabriceren, maar leren kijken en luisteren naar wat er al is.
Ik heb het zelf ook niet allemaal uitgevogeld
Ik begeleid mensen niet vanaf een berg waarop ik zelf inmiddels ben aangekomen. Mijn eigen leven verandert ook. Ik stel mezelf nog steeds lastige vragen en soms voelt een keuze die gisteren logisch leek vandaag alweer anders.
Ik leer, reis, bouw, werk, twijfel, kies en verander. Juist daardoor weet ik hoe het voelt wanneer je merkt dat iets anders mag, terwijl je nog geen idee hebt hoe het nieuwe eruit moet zien.